Kaf bestaat uit de harde, droge schutbladen en vliezen die de graankorrel op de aar omsluiten. In de molenpraktijk is kaf een belangrijk restproduct dat tijdens het schonen, malen of pellen van het graan wordt gescheiden van de bruikbare korrel.
Bij de verwerking in de molen speelt kaf op verschillende manieren een rol:
Bij het schonen van graan (voorafgaand aan het malen) wordt het losse kaf, samen met stof en lichte verontreinigingen, uit de partij korrels geblazen met behulp van een wanmolen of een door de molen aangedreven ventilator (de waaier). Omdat het kaf veel lichter is dan de zware graankorrels, blaast de luchtstroom het kaf weg terwijl het zuivere graan naar beneden valt.
Op een pelmolen komt het kaf (ook wel doppen of bolsters genoemd) pas vrij tijdens het eigenlijke pellen op de pelstenen. Hier worden de schubben van de gerstkorrel afgeslepen tegen het pelblik. Het fijne mengsel van kaf en meelstof dat hierbij vrijkomt, heet dust of dopmeel. Dit wordt via zeven (de schudsels) en windwaaiers direct afgezogen en gescheiden van de gortkorrels, zodat het niet oververhit raakt of in het eindproduct achterblijft.
Het grove kaf werd vroeger traditioneel gebruikt als veevoer, als vulling voor strozakken en matrassen, of in kleine hoeveelheden gestrooid in paardenstallen. Het zeer fijne dopmeel van de pelmolen vond vaak zijn weg naar de veevoederindustrie.