1907|
STELLINGMOLEN
Korenmolen De Wilhelmina staat in het dorp Noorderhoogebrug, net ten noorden van de stad Groningen aan het Boterdiep. De voorganger van het huidige bouwwerk, de koren- en pelmolen 'De Hoogebrug', brandde in 1906 tot de grond toe af. In 1907 verrees op deze plek de huidige, opvallend hoge stellingmolen. Hierbij werd gebruikgemaakt van het achtkant en onderdelen van de afgebroken molen 'De Leeuw' uit Sappemeer. Aanvankelijk werd De Wilhelmina weer ingericht als koren- en pelmolen, maar de pelstenen verdwenen al vrij snel uit het binnenwerk. De molen bleef daarna met drie koppels maalstenen over als korenmolen. Totdat korenmolen Edens in Winschoten werd verhoogd, gold deze molen met een stellinghoogte van ruim vijftien meter en een vlucht van 24 meter als de hoogste van de hele provincie Groningen.
Het malen op windkracht kwam in 1947 tot stilstand door zware stormschade, waarna in 1948 een overdracht aan een nieuwe eigenaar volgde. Deze eigenaar wist in 1963 een grote restauratie te voltooien. Bij die gelegenheid kreeg de molen, die tot dan toe nog altijd De Leeuw werd genoemd, de naam van de molenaarsvrouw: Wilhelmina.
In november 1972 sloeg het noodweer opnieuw toe en liep de molen zware stormschade op. Een langdurig restauratietraject volgde, waarna de molen vanaf 1982 weer regelmatig op vrijwillige basis begon te draaien en te malen. Na nieuwe stormschade in de jaren negentig kreeg de molen een geheel nieuw wiekenkruis, uitgerust met het systeem van zelfzwichting (met jaloeziekleppen in plaats van zeilen).
Jarenlang viel het eigendom en onderhoud onder de Molenstichting Hunsingo en Omstreken, waarna het bezit overging naar Stichting De Groninger Poldermolens, met het vooruitzicht op een latere overdracht aan Het Groninger Landschap. In het onderachtkant bevindt zich een molenwinkel waar meel, bloem en aanverwante graanproducten worden verkocht die door het vrijwillige molenaarsechtpaar op de molenstenen worden gemalen.
Het malen op windkracht kwam in 1947 tot stilstand door zware stormschade, waarna in 1948 een overdracht aan een nieuwe eigenaar volgde. Deze eigenaar wist in 1963 een grote restauratie te voltooien. Bij die gelegenheid kreeg de molen, die tot dan toe nog altijd De Leeuw werd genoemd, de naam van de molenaarsvrouw: Wilhelmina.
In november 1972 sloeg het noodweer opnieuw toe en liep de molen zware stormschade op. Een langdurig restauratietraject volgde, waarna de molen vanaf 1982 weer regelmatig op vrijwillige basis begon te draaien en te malen. Na nieuwe stormschade in de jaren negentig kreeg de molen een geheel nieuw wiekenkruis, uitgerust met het systeem van zelfzwichting (met jaloeziekleppen in plaats van zeilen).
Jarenlang viel het eigendom en onderhoud onder de Molenstichting Hunsingo en Omstreken, waarna het bezit overging naar Stichting De Groninger Poldermolens, met het vooruitzicht op een latere overdracht aan Het Groninger Landschap. In het onderachtkant bevindt zich een molenwinkel waar meel, bloem en aanverwante graanproducten worden verkocht die door het vrijwillige molenaarsechtpaar op de molenstenen worden gemalen.