Een end (of eind) is puur molenaarstaal voor een wiek.
In het dagelijks werk spreken molenaars onder elkaar zelden over "wieken", maar vrijwel altijd over de "enden". Men heeft het dan over "een zeiltje voorleggen op het onderste end", "het end voor de borst zetten" (loodrecht naar beneden), of "de vier enden nazien" (zoals bij het groot onderhoud in Bourtange).
Kort samengevat: de molen heeft twee roeden (de dragende balken van links naar rechts en boven naar onder), wat resulteert in vier wieken (de vier afzonderlijke armen inclusief hekwerk), en die vier losse wieken noemt de molenaar in het veld steevast de vier enden.