Een korbeel is een schuin geplaatste houten schoorbalk die de hoek tussen een verticale stijl en een horizontale ligger verstevigt. In de houtconstructie van een molen vormt het korbeel samen met de stijl en de ligger een starre, driehoekige verbinding. Omdat een driehoek vormvast is, voorkomt dit onderdeel dat het houten skelet door winddruk, trillingen of het gewicht van het gaande werk scheefzakt.
In molens komen korbelen op meerdere plekken in het dragende gebint voor:
Tussen stijlen en binten: In het achtkant verbinden korbelen de opgaande achtkantstijlen met de horizontale verbindingsbalken (de binten). Hier vangen ze zowel verticale belastingen op als zijdelingse krachten die door draaiing en windbelasting ontstaan.
Onder de stelling (buitenzijde): Bij stellingmolens rust de gaanderij rondom de romp vaak op horizontale stellingliggers die vanuit de romp naar buiten steken. Schuin daaronder geplaatste korbelen of schoren ondersteunen deze liggers tegen de muur of tegen de achtkantstijlen.
In de kap en het boventafelement: Ook in het kapframe worden kortere korbelen (soms aangeduid als hondstorens of hondsoeren) gebruikt om de hoeken tussen de spanten, roosterbalken of het boventafelement stijf en haaks te houden.
De verbinding tussen het korbeel en de aangrenzende balken wordt traditioneel gemaakt met een pen-en-gatverbinding, die met houten toognagels (houten pinnen) strak en muurvast wordt opgesloten. Doordat het korbeel de vrije overspanning van de horizontale ligger iets verkort, helpt het tevens voorkomen dat zware draagbalken onder belasting van de zoldervloeren of het binnenwerk gaan doorbuigen.