Bij het Van Bussel-systeem wordt het traditionele voorzoomwerk (de houten windborden aan de voorzijde van de roe) vervangen door een afgeronde stroomlijnkap van plaatmateriaal (zink, aluminium of gegalvaniseerd staal), de zogeheten Van Bussel-neus. Deze neus omsluit de voorzijde van de roe en zorgt ervoor dat de wiek aerodynamisch gezien het profiel van een vliegtuigvleugel benadert. Aan de achterzijde van de roe blijft gewoonlijk het traditionele hekwerk zitten, waarop de molenaar zeilen kan voorleggen, al wordt het systeem ook vaak gecombineerd met Ten Have-kleppen of remkleppen.
Van Bussel ontwikkelde deze vorm omdat het Dekkersysteem een aantal praktische nadelen kende. Bij Dekker liep de beplating vaak helemaal door over het hekwerk en om de hele roe heen, waardoor het onderhoud (zoals het schilderen of teren van de roe en reparaties aan het hekwerk) lastig was. Bovendien hadden Dekkerwieken de neiging om bij windvlagen snel 'aan de haal' te gaan en klapperden de zeilen makkelijk.
De stompere, rondere neus van Van Bussel gaf een gunstige luchtstroming en leverde al bij weinig wind extra trekkracht op, terwijl het onderhoud aan de roe en het hekwerk veel eenvoudiger bleef. Ook ligt het zeil rustiger op de wiek. Het systeem werd daardoor vanaf de crisisjaren op tientallen Nederlandse windmolens aangebracht om de windkracht beter te benutten in de concurrentiestrijd tegen mechanische maalderijen.
voorbeeld:
