Vanaf 1630 stelde het gewest Stad en Lande cherchers aan om de belasting op het gemaal streng te controleren. Deze belastingambtenaren, in het Gronings verbasterd tot 'sarries', waren bepaald niet geliefd bij de lokale bevolking. De sarries werd door molenaars en dorpelingen met de nek aangekeken, omdat hij toezag op een zware accijns op een eerste levensbehoefte en fraude direct bestrafte.
Om toezicht te houden verbleven de ambtenaren in speciale chercher- of sarrieshutten vlak bij de molens. De dorpen zagen in de loop der tijd diverse sarries de revue passeren, mede doordat de overheid hen regelmatig rouleerde om omkoping en te hechte banden met de lokale gemeenschap te voorkomen. De sarrieshut zelf genoot een veilige en bevoorrechte status. Het pand viel direct onder het gezag van de Staten van Stad en Lande, waardoor de gehate ambtenaar binnen zijn muren juridische bescherming en vrijdom genoot tegen vijandigheden van de lokale bevolking.
Tegenover de huidige molen, op Molenstraat 5, stond oorspronkelijk zo’n officiële controlepost. Nadat het gehate stelsel van de gemaalbelasting in de negentiende eeuw definitief werd afgeschaft en de hut zijn functie verloor, verrees er in 1851 op diezelfde plek een woonhuis.