Het wiekenkruis (in molenaarstermen vaak aangeduid als het gevlucht) is het complete, draaiende samenstel van de vier wieken aan de buitenzijde van de molenkap, waarmee windenergie wordt opgevangen en omgezet in een roterende beweging.
De basis van het wiekenkruis bestaat uit twee lange balken: de roeden (tegenwoordig vrijwel altijd van gelast staal, vroeger van hout). Deze roeden steken kruislings door de askop (de askast) van de gietijzeren of houten bovenas. Omdat de twee roeden elkaar niet kunnen doorkruisen op exact hetzelfde vlak, ligt de ene roede net iets voor de andere. De voorste heet de buitenroede, de achterste (die het dichtst langs de molenromp draait) de binnenroede.
Elke roede vormt aan weerszijden van de askop een wiek, zodat er een vierarmig kruis ontstaat. Op de roeden is het hekwerk gemonteerd, bestaande uit de zomen, scheden en heklatten, eventueel aangevuld met stroomlijnprofielen, remkleppen of zelfzwichtingsmechanieken. Door dit hekwerk te voorzien van zeilen of door het sluiten van de kleppen ontstaat het windvangende oppervlak.
Het wiekenkruis brengt het opgewekte koppel via de askop direct over op de bovenas, die het via het bovenwiel en de bonkelaar verder naar beneden doorgeeft aan het gaandewerk in de molen.