Het Bremer-stroomlijnsysteem (in de volksmond Bremer-neuzen genoemd) is een wiekverbetering die werd ontwikkeld door de bekende molenmaker Roelof Bremer uit Adorp. Het systeem is een variant op eerdere stroomlijnwieken (zoals het bekende systeem Dekker) en werd in Noord-Nederland veelvuldig toegepast om het rendement van polder- en korenmolens te verhogen.
Bij traditionele molenwieken vormt de dikke, hoekige roede aan de voorzijde een forse bron van luchtweerstand en wervelingen. Bremer loste dit op door de voorzijde van de roede te voorzien van een afgeronde, gestroomlijnde plaat (de 'neus'). Aan de achterzijde van de roede sloot deze stroomlijn aan op de hekkens of de zelfzwichtingskleppen.
De belangrijkste kenmerken en werking:
Vleugelprofiel: Door de metalen (vaak zinken of aluminium) beplating krijgt de wiek de aerodynamische vorm van een vliegtuigvleugel. De wind stroomt soepel langs de roede in plaats van ertegenaan te botsen, wat zorgt voor extra stuwkracht en minder weerstand.
Lagere aanloopsnelheid: Molens met Bremer-neuzen komen al bij weinig wind vlot op gang en leveren merkbaar meer trekkracht bij lage windsnelheden, wat ideaal was voor polderbemaling in windstille perioden.
Goede combinatie met zelfzwichting: Waar systemen zoals Dekker of Van Bussel soms lastiger te combineren waren met beweegbare kleppen, paste Bremer zijn stroomlijnprofiel specifiek zo aan dat het uitstekend samenging met het in Groningen en Drenthe populaire zelfzwichtingssysteem.
In vergelijking met bijvoorbeeld fokwieken (waarbij een los voorzeil of aluminium profiel vóór de roede hangt met een luchtspleet ertussen) zit bij het Bremer-systeem de stroomlijnkap direct en strak om de roede zelf gemonteerd.