Bij molens spelen lasnaden een centrale rol bij de stalen onderdelen, in het bijzonder bij moderne stalen roeden en de as.
Waar historische roeden van hout waren of geklonken uit ijzeren delen (de bekende klinknagelverbindingen bij pot- of fabriekroeden), worden moderne molenroeden al decennia vervaardigd uit zware plaatstalen kokers die met doorlopende lasnaden aan elkaar zijn gelast.
De kwaliteit en conditie van die lasnaden zijn van groot belang voor de veiligheid:
Een roede staat continu bloot aan zware, wisselende buig- en wringbelastingen door windvlagen en het roteren van het gevlucht. Lasnaden vormen spanningsconcentraties waar door vermoeiing haarscheurtjes kunnen ontstaan, vooral ter hoogte van de askop (het punt waar de buigkrachten maximaal zijn) en bij overgangen tussen verschillende plaatdiktes.
Rond 2017 ontstond er in Nederland een grote landelijke crisis rondom zogeheten gedeelde roeden met bout- en lasverbindingen, waarna de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE) en molenorganisaties strenge richtlijnen invoerden voor periodieke inspecties (zoals magnetisch scheuronderzoek en ultrasoon testen van de lasnaden).
Naast de roeden vind je lasnaden onder meer bij stalen bovenassen (wanneer geen gietijzeren as is toegepast), opgelaste askoppen, stalen spil- of koningsspildelen, en bij herstelwerkzaamheden aan historisch ijzerwerk (zoals het oplassen van ingesleten loopvlakken op de pen of hals van een as).