Windbelemmering is het nadelig beïnvloeden van de windvang van een molen door obstakels in de directe omgeving, zoals opgaande beplanting (bomen en struiken), nieuwbouw, dijken of infrastructurele werken.
De gevolgen van windbelemmering zijn tweeledig:
Een obstakel vermindert de windsnelheid doordat het de wind letterlijk tegenhoudt. Omdat het vermogen van een molen evenredig toeneemt met de derde macht van de windsnelheid ($P \propto v^3$), leidt zelfs een kleine afname in windsnelheid al tot een aanzienlijk verlies aan maalkracht en draaivermogen.
Achter en rondom gebouwen en bomen ontstaat windturbulentie of werveling. Deze vlagerige, onrustige wind zorgt voor plotselinge piek- en wisselbelastingen op het gevlucht, de roeden en de as. Dit vergroot niet alleen de kans op materiaalmoeheid en schade, maar maakt het gelijkmatig laten draaien van de molen gevaarlijker en lastiger te controleren.
Om windbelemmering te beperken en de vrije windvang te waarborgen, hanteren overheden en molenorganisaties de zogeheten molenbiotoop. Aan de hand van een biotoopformule wordt berekend hoe hoog bomen en bouwwerken binnen een straal van doorgaans 100 tot 400 meter (en soms tot 1000 meter) rond de molen maximaal mogen zijn om een ongehinderde en veilige windtoevoer te garanderen.